09/02/2015 - چهارشنبه 11 شهريور 1394  | 
logo
جستجو
تراریوم

تراریوم

تراریوم در لغت به معنی باغ شیشه­ای است یعنی ظرفی دربسته از جنس شیشه­ یا پلاستیک شفاف، که درون آن گیاهان سازگار با یکدیگر پرورش داده می­شوند.گیاهان درون ظروفی از جنس شیشه یا دیگر مواد شفاف احاطه می­شوند که تماس آنها با هوای بیرون غیرممکن یا بسیار محدود می­باشد، به همین دلیل محیط داخل تراریوم ریز اقلیمی است با رطوبت بالا که امکان پرورش بسیاری از گیاهان حساس به خشکی را که در شرایط معمولی امکان­پذیر نیست میسر ­می­سازد. این محیط با توجه به ویژگیهای یک گلخانه که فضای مرطوب و ایده­آلی برای رشد گیاهان فراهم می­کند، طراحی شده است و متناسب با ابعاد آن امکان قرار دادن انواعی ازگلها و گیاهان در اندازه­های کوچک و بزرگ را در کنار هم فراهم مینماید و چون رطوبت فضای داخل آن در یک چرخه حفظ می­شود به توجه بسیار کمی نیاز دارد. آب تبخیر شده از سطح برگ گیاهان به صورت قطرات آب بر روی دیواره ظرف می­نشیند و به تدریج روی دیواره به سمت پایین حرکت کرده و وارد خاک می­شود، وجود این چرخه آب در تراریوم باعث می­شود که گاهی تا هفته­ها نیاز به آبیاری نباشد.



                                          

 

 گاهی از ظروف شیشه­ای بزرگ نیز برای تراریوم استفاده می­شود که در این حالت می­توان یک باغ کوچک طراحی و ایجاد نمود و به کمک سنگریزه و قطعات کوچک سنگ و یا حتی فرم دادن بخشی از خاک درون تراریوم به صورت تپه بر زیبایی آن افزود. توجه داشته باشید به علت خطر پوسیدگی هیچ­گاه درون تراریوم از چوب استفاده نکنید.

 

کاربرد دیگر آن این است که می­توان از آن برای پرورش انواع گیاهانی که در محیط طبیعی منازل نگهداری از آنها امکان ندارد استفاده نمود . تراریوم جایگزین مناسبی برای یک دسته گل که اصولاً مردم در مناسبت­های مختلف بعنوان هدیه به همدیگر می­دهند می­باشد که علاوه بر زیبایی و طراحی جذاب دارای ماندگاری و دوام بیشتری است.

ظروف تراریوم

ظروف تراریوم می­توانند در باز یا بسته باشند. از آن جمله می­توان به ظروف آماده تراریوم موجود در بازار، آکواریوم، پارچ دهان گشاد، تنگ ماهی، شیشه مربا و یا ظروف شیشه­ای در طرح و شکلهای گوناگون اشاره نمود. این ظروف با توجه به شکل آنها به سه دسته ذیل قابل تقسیم هستند:

محفظه­های چهارگوش

جامها و محفظه­های دهان گشاد و ظروف گرد

• بطریها و ظرفهایی که دهانه تنگ دارند و کشت گیاهان درآنها به سختی انجام می­گیرد و نیازی به درپوش ندارد.


                                        


برای افراد مبتدی، پیشنهاد می­شود که از ظرف بزرگ و درباز مانند آکواریوم استفاده کنند زیرا کارکردن داخل آنها بسیار آسان است. پس از کسب تجربه می­توانند ظروفی که دهانه آنها کوچک است و باید از چوبهای بلند و یا بیلچه برای کاشت گیاهان استفاه نمود، بهره گیرند.

اگر تراریوم ظرفی با دهانه بزرگ و فاقد درب باشد این مزیت را دارد که  کمتر دچار بیماری می­شود اما باید آن را آبیاری کرد تا خاک آن خشک نشود.

ظرف انتخابی باید سالم و فاقد ترک یا خراشیدگی باشد و قبل از استفاده حتماً با آب داغ یا مایع شوینده تمیز شود. بطور کلی ظروف چهار گوش برای تراریوم به دلیل سهولت انجام کار بسیار مناسب هستند. اندازه آنها برحسب سلیقه، نوع کار، فضا و اندازه گیاه متفاوت می­­باشد. ازطرفی وقتی ظروفی مانند تنگ ماهی، جامهای دهانه گشاد و یا حبابهای شیشه­ای برای تراریوم استفاده می­شوند منظره جالبی دارند ضمن آن که به خاطر داشتن انحنا در قسمت میانی فضای کافی برای رشد گیاهان جوان دارند.استفاده ازظرفهای دهانه تنگ یا بطریها به دلیل سختی کار مرسوم نیستند.

انتخاب گیاه

انتخاب گیاه از اهمیت زیادی برخوردار است و گیاهانی کندرشد  بهترین گزینه هستند. نیازهای گیاه از جمله آب، نور، تغذیه و همچنین سازگاری گونه­های انتخابی نباید فراموش شوند. با این وصف انتخاب گیاهان با ارتفاع، شکل و رنگ متفاوت منظره­ زیبایی ایجاد می­کند. از جمله گیاهانی که می­توان در تراریوم استفاده نمود عبارتند از: بگونیا، پرسیاوشان، فیلودندرون، بنفشه آفریقایی ، برگ­بیدی ،فیتونیا، پپرومیا، گل­سنگ.

 بستر کشت

بستر کشت شامل سه لایه زیر است  :

1-    لایه زهکش، پوکه معدنی و یا سنگ ریزه­ مناسبترین مواد برای این لایه  می­باشند. حضور این لایه از اشباع بیش از حد خاک که باعث پوسیدگی ریشه و از بین رفتن گیاهان می­شود ممانعت می­کند. با توجه به اندازه تراریوم انتخابی ضخامت این لایه باید بین 5/7-5/2 سانتیمتر باشد.

2-    لایه میانی، یک لایه نازک از قطعات یا پودر ذغال است که به  پاکسازی هوای داخل تراریوم و جذب بوی نامطبوع به هنگام تجزیه مواد آلی کمک می­کند.

3-     لایه فوقانی، گیاه در واقع در این لایه  می روید و نباید خاکی خیلی حاصلخیز و غنی باشد زیرا خاک غنی باعث  تسریع رشد گیاهان و از بین رفتن هماهنگی مجموعه می­شود. مخلوطی از دو قسمت  کمپوست، یک  قسمت تورب و یک قسمت خاک لوم و یا یک قسمت شن درشت، یک قسمت هوموس و دو قسمت خاک معمولی که به طور یکنواخت روی سطح پخش می­شود. 

                                                       


نکته: اگر بتوانید از یک لایه خزه بین لایه میانی و فوقانی استفاده کنید از وارد شدن ذرات خاک به لایه زهکش و مسدود شدن حفرات آن جلوگیری خواهید نمود.

توجه : کلیه وسایل و مواد مصرفی باید ضد عفونی شده باشند.

 گیاهان مناسب برای تراریوم

گیاهان مناسب برای تراریوم را به دو گروه عمده می­توان تقسیم نمود.

الف: گياهان كويري: انواع كاكتوس­ها  

گياهان گرمسيري: انواع گياهان برگ‌ پهن همچون: انواع بگونیا، بنفشه آفریقایی، بروملیا ،پوتوس، پپرومیا، پیله­آ، پرسیاوشان، سرخس، سانسوریا، انواع عشقه، فیتونیا، کروتون، نیدولاریوم، مارانتا، فیکوس و گونه­هایی از اریکا که باید متناسب با ابعاد تراریوم انتخاب شوند.  گیاهان با برگهای رنگی جلوه­ای خاص به تراریوم می­دهند.

در انتخاب گیاه برای تراریوم (باغ شیشه­ای) باید دقت شود که گیاهان از نظر نیاز آبی و نوربا یکدیگر سازگار باشند.

مراقبت

تراریوم را مرتب کنترل نمایید. اگر مقدار قطرات آب روی دیواره تراریوم بیش از حدزیاد شده است درب تراریوم را باز کنید تا علاوه بر کاهش میزان رطوبت هوای داخل آن نیز تهویه شود.

یک تراریوم در بسته هفته­ یا ماهی یکبار به آبیاری نیاز دارد ، آن هم زمانی که هیچ آبی روی دیواره تراریوم مشاهده نشود. توجه داشته باشید که تراریوم هیچ محلی برای زهکش آب اضافی ندارد لذا از آبیاری بیش از حد پرهیز کنید. آب اضافی باعث رشد کپکها و قارچ ها می­شود.

توصیه­ها

-        هیچگاه تراریوم را در مقابل نور مستقیم خورشید قرار ندهید.

-        انتخاب گیاه مناسب در موفقیت کار نقش بسزایی دارد.

-        گیاهان تراریوم باید متراکم و کند رشد باشند و بتوانند در شرایطی مشابه گیاهان پیرامونی خود رشد کنند.

-        از خاک های فاقد هرگونه آلودگی استفاده کنید تا احتمال بروز آفات و بیماریها به حداقل کاهش یابد.

-        هرگونه اقلام جانبی همچون سنگ که در تراریوم مورد استفاده قرار می گیرند باید حتماً با آب گرم و صابون شسته شوند.

-        حتماً گیاهان را قبل از کاشت به دقت بررسی کنید که عاری از هرگونه آفت یا بیماری باشند.

-         پس از خارج نمودن گیاهان از داخل گلدان و قبل از کاشت آنها داخل تراریوم خاک موجود در توپ ریشه راتکان ندهید و اجازه دهید متراکم باقی بماند تا گیاه رشد سریع نداشته باشد.


بن سای


 

بن سای
بن سای مجموعه ای از باغباني و هنر است كه به واسطه آن گياه با يك تغيير شكل تحميل شده به يك مجسمه زنده تبديل مي شود. هنرمند با استفاده از مفاد زيبايي، وهمي ازطبيعت را در قالب شكل مينياتوري پديد می آورد. بن ساي يك آرايش غيرطبيعي نيست بلكه در قالب يك تغيير شكل ساده، طبيعت اصلي را در ذهن آدمي تداعي می كند.
« بن سای » در اصل واژه ای ژاپنی و به معنی كاشت گياهان در گلدانهاي كم عمق است. به اين ترتيب كه گياه در گلدانهايي كم عمق با خاك كم و در شرايط محدودكننده از نظر رشد قرار می گيرد و با آرايش زيبا وتربيت صحيح به درختي مسن ولي كوچك تبديل می شود. برای تحقق اين هدف تمام قسمتهاي گياه اعم از ريشه ها، تنه، شاخه ها، ميوه ها و گلها حايز اهميت هستند.

ريشه ها
ريشه های گياه بن ساي شده، در عين استحكام، سلامت و گستردگي، بايد ظاهري كهن به درخت ببخشند. در روشهاي متقارن، نامتقارن و اريب، ريشه ها در تمام جهات گسترده شده اند. اما در روشهاي بادزده، صخره،رويشي و .... ريشه ها غالباً در جهت خلاف انحناي تنه گسترده شده اند تا بدين ترتيب به گياه ظاهري متقارن ببخشند. تعدادي ازريشه ها روي خاك قرار داده مي شوند تا قدمت درخت را از نظر ظاهري افزايش دهند و تصور فرسايش خاك را در سالهاي گذشته در ذهن القا كنند. براي تحقق اين مهم، در زمان انتقال گياه به گلدان بزرگتر، تعدادي از ريشه ها را روي خاك قرار مي دهند و روي آنها را با خزه اسفاگنوم و مقدار كمي خاك مي پوشانند. در طي آبياريهاي مكرر، اين پوشش نازك، از بين مي رود و پوست ريشه در معرض نور خورشيد، سخت مي شود و بدين ترتيب هدف ما در القاي تصور كهن بودن گياه تحقق ميابد.
براي تشكيل ريشه هاي جديد در جهت مناسب، مي توان ريشه را تا لايه كامبيوم خراش داد و روي آن را با خاك و خزه پوشاند. بعد از چند هفته، در محل زخم ريشه هاي جديدي ايجاد مي شود.

تنه
گرچه همه قسمت هاي گياه بن ساي شده مهم است، اما تنه گياه اولين قسمتي است كه توجه ناظر را به خود جلب مي كند .تنه بن ساي بايد پوستي ضخيم يك پارچه و تودرتو داشته باشد . تنه بايد به گونه اي باشد كه هرچه به راس نزديك مي شود ضخامت آن كمتر شود . روي يك تنه خوب نبايد آثار زخم ناشي از سيم پيچي ديده شود.

شاخه ها
گياهان در طبيعت ممكن است شاخه هاي در هم پيچيده داشته باشند . ولي در بن ساي با سيم پيچي، شاخه ها را به گونه اي تربيت مي كنند، كه گياه زيبا جلوه كند . معمولاً شاخه ها از نظر قطر و طول تفاوت دارند. شاخه هاي پايين تر ضخيم تر و بلندتر هستند و بخوبي در همه جهات گسترده مي شوند. شكل هر شاخه به تنهايي نيز مد نظر است . در هنر بن ساي بسياري از شاخه هاي گياه مطلوب به نظر نمي رسد . از اين رو اين شاخه ها را قطع مي كنند.

برگها
در يك بن ساي خوب برگ ها سبز، متراكم و كوچك است . گياهاني كه برگهاي بزرگ دارند يا تعداد برگ آنها كم است، براي بن ساي مناسب نيستند . گياهاني كه برگ هاي كمي دارند، درختي خزان كرده راتداعي مي كنند . برگ هاي بزرگ نيز نسبت به اندازه كلي درخت بن ساي شده، نامتناسب به نظر مي رسند، براي آن كه اندازه برگها كوچك شود، از روش بي برگي يا هرس برگ استفاده مي كنند. اين روش در كاهش اندازه برگ موثر است ولي در تغيير اندازه گلها و ميوه ها زياد مورد توجه نيست.

راس ساقه
تنه به تدريج باريك ميشود، تا در انتها به راس منتهي شود. هرگاه به ارتفا‎ع كمتري نياز باشد، مي توان راس آن را قطع كرد و شاخه پايين تر از راس را كه در راستاي تنه است يا زاويه كمي با راستاي تنه دارد ، به عنوان راس انتخاب و باپيچيدن سيم آن را تربيت كرد. در هر حال درخت بن ساي شده بايد داراي راس باشد.

پشت و روی يك بن سای
بن ساي را نبايد به صورت يك گياه طبيعي در گلدان رها كرد. بلكه بايد آن را طبق طرح مورد نظر كاشت و تربيت كرد. بنساي بايد در نظر يك ناظر به خوبي جلوه گري كرده و قسمت جلو و پشت آن با هم فرق كند. كاملترين قسمت، قسمت جلو است . برآمدگي تنه نبايد در جلو قرار گيرد. انتهاي تنه بايد قابل رويت بوده و تنه در يك طرف انحنا داشته باشد. نوك ساقه يا راس در قسمت جلو بايد به طرف ناظر باشد. در قسمت جلو نبايد شاخه ها درهم پيچيده باشند. همچنين نبايد به طرف جلو رشد كنند و بايد تمام شاخه ها به وضوح قابل ديد باشند. قسمت پشت، عمق مشخص و ديدگاه سه بعدي به گياه مي دهد، لذا يك يا دو شاخه در اين قسمت تعبيه مي گردد.

طرق مختلف پرورش بن سای
1- يامابوري يا پرورش نهالي كه از طبيعت گرفته مي شود.
2 - پرورش نهالي كه از طريق خوابانيدن به وجود مي آيد.
3 - پرورش نهالي كه از طريق جدا كردن به وجود مي آيد.
4 - پرورش نهالي كه از قلمه زدن به وجود مي آيد.
5 - پرورش نهالي كه از طريق پيوند زدن به وجود مي آيد.
6 - پرورش نهالي كه از طريق كاشت بذر به وجود مي آيد.
7 - پرورش نشا كه از يك خزانه فراهم شده است .

پرورش نهالی كه از يك محيط طبيعی به دست می آيد
مشهورترين بن سای هاي ژاپني به همين طريق پرورش يافته اند. نهالي كه در طبيعت به دليل شرايط نامناسب رشد، خود به خود كوتاه و كوچك مانده است ، براي مبدل شدن به يك بن ساي زيبا تنها احتياج به يك تربيت صحيح دارد. گياهاني نظير كاج سياه ژاپني ، كاج قرمز ژاپني ، كاج سوزني ، عرعر و ... را مي توان از اين طريق بن ساي نمود.
مزيت اين روش ، صرفه جويي در وقت است . زيرا براي تهيه بن ساي از طريق كشت بذر، حداقل به 5 الي 10 سال زمان نياز داريم. در ژاپن گياهاني را كه با توجه به خصوصيات بن ساي از طبيعت جمع آوري مي كنند، «آراكي» مي نامند. بسياري از گياهاني كه در صخره ها و كوهستانهاي مناطق گرمسيري و معتدل در شكاف صخره ها رشد كرده اند ، به علت شرايط خاص موجود در منطقه و محيط كشت، خود به خود بن ساي و تبديل به درختاني مسن، با ارتفاع كم شده اند.

خصوصيات آراكی
گياهي كه از طبيعت انتخاب وجمع آوري مي شود می بايستی واجد خصوصيات زير باشد:
- در عين كامل بودن به اندازه كافي كوچك باشد تا در گلدان كم عمق و كوچك جاي گيرد.
- ريشه هاي قوي و گسترده داشته باشد.
- شاخه ها بايد به نحو مطلوب ، بسته به شيوه بن ساي مورد نظر، آراسته باشند.
- شاخه ها بايد به نحو زيبا و دلپذيري در اطراف تنه اصلي پراكنده شده باشند. البته اگر شيوه بن ساي مورد نظر روش نردباني باشد اين خصوصيت مورد توجه قرار نمی گيرد.
- به اندازه كافي سرزنده ، شاداب ، سالم و قوي به نظر برسد، تا نياز به مراقبت و نگهداري ويژه نداشته باشد.
- ارتفاع زيادي نداشته باشد.
- گياه انتخابي بايد از نوع درختاني باشد كه طول عمر زيادي دارند.
بعد از انتخاب آراكي دورتادور گياه را خالي كرده و گياه را سالم و با رعابت نكات باغباني از محل رويش خارج مي كنند و با حصير يا گوني دورتادور ريشه را مي پوشانند سپس با نخ و سيم، گوني يا حصير را مي بندند. قطع ريشه ها تا يك فاصله معيني از تنه ضروري است. روش برش بايد به صورت مورب باشد. گياه را بعد از انتقال به گلخانه، در گلداني مي كارند. ته گلدان شن درشت، سپس يك لايه خاك و شن و پس از آن يك لايه ماسه و كود حيواني و بعد شن شسته شده ريخته مي شود.

گياه بعد از ترميم، آماده بن ساي و تربيت مخصوص شيوه مورد نظر است. چند تذكر در اين مورد ضروري به نظر مي رسد:
1ـ نبايد گياه را در معرض باد قرار داد.
2ـ خاك اطراف گياه نبايد خشك شود.
3ـ در 2 روز اول نبايد گياه در معرض نور مستقيم قرار گيرد، مگر آن كه نور تنها به گلدان گياه بتابد.
4ـ به گياهي كه كاملا ريشه نگرفته نبايد زياد كود داد.
5ـ در صورتي كه گياه جوانه هاي متعددي توليد كرد، با توجه به شيوه بن ساي انتخابي، جوانه هاي مناسب را نگه داشت و از توليد شاخه توسط بقيه جوانه ها جلوگيري كرد.
6ـ پس ازآن كه گياه كاملا شكل گرفت، مي توان آن را به گلدان زيباتري منتقل كرد. اين عمل بايد در ماه فروردين و ارديبهشت صورت گيرد.

پرورش به طريق خوابانيدن
دومين روش آسان پرورش بن ساي، روش خوابانيدن است . درختاني براي اين روش مناسب هستند كه بتوانند از طريق تنه يا شاخه، ريشه توليد كنند. براي نمونه مي توان از درختاني نظير انار، افرا، نارون و يا صنوبر نام برد. درابتدا شاخه اي را كه جلوه مناسبي براي ايجاد يك بن ساي دارد، انتخاب و قسمتي از شاخه را حلقه برداري مي كنند. سپس آن را با اسفنج يا خزه اسفاگنوم مي پوشانند و اطراف آن را با پلاستيك مسدود مي كنند. بعد از يكي از دو سال مي توان ساقه را قطع كرد و قسمت مورد نظر را به گلدان منتقل كرد. پس از آن روشهاي تربيتي و سيم پيچي آغاز مي شود.

ساير روشها
براي بن ساي كردن گياه از روشهاي ديگري مانند پيوند زدن نيز استفاده مي شود. در اين روش از گياهاني كه به شرايط محدود بن ساي مقاوم هستند، به عنوان پايه استفاده مي شود. پيوند آن نيز از نوع زينتي است.

شيوه های بن سای
درختان در طبيعت در شرايط و موقعيت مختلفي رشد می كنند. بعضي از آنها عوامل رشد مناسب را در اختيار دارند در حالي كه برخي از گياهان در كوهستانها و مناطق شيبدار يا در كنار دريا و بادهاي تند رشد مي كنند. به همين دليل مجبورند در برابر اين عوامل نامساعد مقاومت كنند. اين مبارزه، باعث تغيير شكل در گياه مي شود و شكلهاي گوناگوني كه غيرقابل شمارش هستند؛ پديد مي آيد. در يك بن ساي خوب، سعي مي شودكه از اشكال اصلي كه در طبيعت وجود دارد تقليد شود. براي انتخاب شيوه بن ساي آگاهي از طبقه بندي آنها ضروري است.
بن ساي هايي كه زير 15 سانتيمتر ارتفاع دارند بن ساي مينياتوري ناميده مي شود. بن ساي كوچك 15 تا 32 سانتيمتر ؛ بن ساي متوسط 32 تا 60 سانتيمتر و بن ساي بزرگ بيش از 60 سانتيمتر ارتفاع دارند . اندازه يك بن ساي بايد با اندازه يك درخت روييده شده در طبيعت متناسب باشد . براي مثال بوته هايي مانند رزهاي پا كوتاه يا شاه پسند درختي ؛ وقتي به رشد كامل مي رسند 5/0 تا 2 متر ارتفاع دارند . بنابراين براي بن ساهاي مينياتوري يا كوچك متناسب هستند . درختاني كه در طبيعت ارتفاع آنها به 2 تا 4 متر مي رسد ؛ مثل ختمي درختي براي بن سای هاي متوسط مناسب هستند . درختاني كه تا ارتفاع زيادي رشد مي كنند مثل

چنار ؛ كاج ها و .......... براي بن سای هاي بزرگ مناسب هستند.




روش تربيت بن ساي ساقه راست متقارن
در اين روش درخت در يك مسير مستقيم رشد مي كند . ريشه ها نيز در همه جهات عمود بر ساقه گسترده شده اند . در اين روش ، درخت را به گونه اي تربيت مي كنند كه درختي رشد كرده در شرايط كاملاً مناسب و طبيعي ، در ذهن تداعي شود . براي ايجاد شكل ساقه راست متقارن ، بايد پايين ترين شاخه را در حدود يك سوم ارتفاع تنه حفظ كرد و با سيم پيچي مانع حركت آن به سمت جلو شود. آشفتگي شاخه ها باعث پنهان شدن قسمت عقبي وپشت درخت مي شود. تعيين اولين شاخه مهم است زيرا موقعيت شاخه دوم با توجه به شاخه اول معين مي شود. دومين شاخه بلند در قسمت ديگر وكمي بالاتر باشد. اين شاخه بايد كمي به قسمت پشت متمايل باشدو به گونه اي پرورش داده شود، كه مقداري از قسمت زير شاخه در ديد ناظر قرار گيرد. اين شاخه به تاج درخت عمق مي بخشد. سومين شاخه در قسمت عقب و كمي بالاتر از دومين شاخه قرار مي گيرد. چهارمين شاخه در راستاي دومين شاخه است. شاخه هاي ديگر نيز به همين ترتيب و به صورت متناوب قرار خواهند گرفت. شاخه ها نبايد در ديد ناظر بالاي سر يكديگر قرار گيرند زيرا در اين صورت به يك ميزان از نور خورشيد و جريان هوا، بهره مند نخواهند شد.

روش ساقه راست نامتقارن
در اين روش، مانند روش متقارن، درخت رو به بالا رشد مي كند ولي تنه داراي انحناهاي بسيار زيبايي است. انحناها بيشتر به صورت زيگزاگ است. اما شاخه ها وضعيتي مشابه با روش متقارن دارند. در اين روش راس ساقه اندكي به يك طرف كج شده است.

روش اريب
اين روش بسيار آسان است و براي افراد مبتدي در نظر گرفته مي شود، در زماني كوتاه نيز مي توان آن را ايجاد كرد. در اين روش تنه درخت با انحنايي حدود 45 درجه به طرف راست يا چپ متمايل مي شود. بدين ترتيب تنه ابتدا به يك طرف مايل شده و دوباره بعد از طي فاصله كوتاه درمسير اولي قرار مي گيرد. اولين شاخه، قوي و نيرومند است و در مكاني كه انحناي تنه شروع مي شود، واقع شده است. اين شاخه يا به صورت افقي گسترده مي شود يا روبه بالا متمايل مي گردد و بيشترين نور را دريافت مي كند. روش تنه كج، درختي را درذهن القا مي كند كه در اثر نيروهاي طبيعي، به اين شكل درآمده است.
گستردگي ريشه بيشتر در خلاف انحناي تنه است. اين روش خلق يك بن ساي و يك نمونه جالب را براي هنرمندان امكانپذير مي سازد.

روش بادزده
در روش بادزده، يك بن ساي را بايد آن گونه شكل داد كه همانند يك درخت يا گروهي از درختان باشد كه در يك مكان بادخيز يا در مجاور ساخل يا در نوك تپه رشد كرده اند.
در اين روش تنه مستقيم است، ولي با زمين زاويه مي سازد( عمود بر زمين نيست). زاويه خط تنه از راستاي شاقولي حدود 45 درجه است. راس ساقه نيز در مسيرخميدگي است. شاخه ها بايد همچنان به صورت افقي حفظ شوند. خميدگي درخت و وضع شاخه ها، اين تصور را درذهن ناظر القا مي كند كه درخت در پيكاري طولاني با بادهاي شديد است.

روش نردبانی
اين روش، كه بسيار ساده است، براي بن ساي كردن گياهاني كه از طريق خوابانيدن ريشه دار شده اند استفاده مي شود. اين گياهان را به گونه اي تربيت مي كنند كه تمام شاخه هاي آنها در يك جهت قرار گيرند. سپس تنه گياه را به صورت افقي، به طوري كه شاخه ها رو به بالا قرار گيرند، دريك ظرف قرار مي دهند و روي آن خاك مي ريزند. براي تسريع ريشه زايي، در زير هر شاخه قسمتي از تنه را زخمي مي كنند.
می توان بين شاخه ها قطعات سنگ قرار داد تا بن ساي نماي كوهستانی به خود بگيرد. بدين ترتيب سيماي يك جنگل در ذهن القا می شود.